پرش به محتوا

اعیانیت

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه لغت

[ویرایش]

عربی

آوایش

[ویرایش]
  • /اَعیانیَّت/

اسم مصدر

[ویرایش]

اعیانیت

  1. اعیان بودن، در شمار اشراف و بزرگان درآمدن.
    قُبٔل منقل از لوازم اعیانیت بشمار می‌آمده است. «محمد مستوفی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن