افانین
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- عربی
آوایش
[ویرایش]- /اَفانِین/
اسم
[ویرایش]
افانین (قدیم)
- شاخهها، شاخههای درخت. جمعِ افنان، جمعالجمع فَنَن.
- در حدوثِ اقوال، اسالیبِ سخنِ ارجمندِ آن حضرت متنوع افتاده و افانینِ کلام دلپسندِ ایشان متکثر. «نظامی باخرزی»
- انواع سخن.
منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین