پرش به محتوا

افتیدن

از ویکی‌واژه

فارسی

ریشه لغت

فارسی

آوایش

/اُفتِیدَن/

مصدر فعل لازم

افتیدن

بن مضارع اُفت. افتادن.
بکُشتم تاجداران را زبون کردم سواران را/ گَوان را در گَو افکندم کنون خود در چَه افتیدم. «سنایی غزنوی»

منابع

فرهنگ بزرگ سخن

برگرفته از «https://fa.wiktionary.org/w/index.php?title=افتیدن&oldid=904612»