افرنگی

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /افرنگی/

صفت نسبی

افرنگی (قدیم)‎

1. منسوب به افرنگ، فرنگی.

   تا نمیرد هیچ افرنگی چنین/ هیچ ملحد را مبادا این حنین. «مولوی»

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن