افساییدن

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /اَفساییدن/

مصدر فعل متعدی

افساییدن

1. بن مضارع افسا؛ افسون، افسون کردن. جادو کردن.
2. رام کردن، مسخّر داشتن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین