افواهی

فارسی

ریشه لغت

• (فارسی/عربی)

آوایش

• /اَفْواهِی/

صفت نسبی

افواهی

1. منسوب به افواه.
2. (مجاز)‎: افواهاً ← من این مطلب را افواهی شنیده‌ام، در جایی نخوانده‌ام.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن