پرش به محتوا

افک

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه لغت

[ویرایش]
  • عربی

آوایش

[ویرایش]
  • /اِفْک/

اسم

[ویرایش]

افک (قدیم)

  1. دروغ، تهمت و بهتان.
    از شائبه نفاق و عدوان و داعیه اِفک و طغیان، منزه و مبرا ... بودند.‌ «شمس‌الدین آملی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین