پرش به محتوا

اف و تف

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه لغت

[ویرایش]
  • (فارسی/عربی)

آوایش

[ویرایش]
  • /اُف/تُف/

اسم مرکب

[ویرایش]

اف‌و‌تف (گفتگو)

  1. (غیرمؤدبانه): اخ، اخ و تف.
    اُف و تُفش حسابی حالمان را به زد.

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن