التقاطی

فارسی

ریشه لغت

• عربی

آوایش

• /اِلتِقاطی/

صفت نسبی

التقاطی

1. منسوب به التقاط؛ در بر دارنده عناصر مختلفی از آراء، عقاید و روش‌ها، یا آمیزه‌ای از چند روش و مکتب، معمولاً بدون سنخیت محتوایی و ارزشی.
2. گردآوری و پیوند غیراصولی چندین مجموعة ایدئولوژیکی و نظریه‌های نا متجانس.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین