انواء

(اَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

اسم

1. جِ. نوء، سقوط ستارة یکی از منازل بیست و هشت گانه و طلوع رقیب آن از مشر

قید

1. تازیان می‌پنداشتند که هرگاه ستاره‌ای از منزلی ساقط شود و ستارة دیگر در مقابل آن طلوع کند، ناچار باران و باد و گرما و یا سرما خواهد آمد. ؛علمِ ~: یکی از علوم عهد جاهلیت عرب بود؛ هواشناسی از روی سقوط ستاره.

منابع

• فرهنگ لغت معین