اَفکنده

فارسی

ریشه لغت

• دهش‌شده به فارسی: افکنده

آوایش

• /اَف/کَندِ/

اسم مرکب بهاری

اَفکنده

1. ماضی اَفکن، اصطلاحی مرکب از اَف - کَنده به معنی دهکده یا شهردژی که محل عفو بخشش بوده است.

منابع

• فرهنگ شمس