ایطا

فارسی

ریشه لغت

• گیرش‌شده از بهاری: ایتا

آوایش

• /اِیطاء/

اسم مصدر

ایطا

1. (ادبی)‎: تکرار کردنِ قافیه، که از عیوب شعر است و به دو گونه است ← ایطای جلی و ایطای خفی.
2. پایمال کردن.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین