پرش به محتوا

ایمان‌البیعه

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه‌ لغت

[ویرایش]
  • عربی

آوایش

[ویرایش]
  • /اِیمان‌اِلبَیعِه/

اسم مرکب

[ویرایش]

ایمان‌البیعه (قدیم)

  1. سوگندهایی که هنگام اجرای کاری یا بستنِ عقدی بر زبان می‌آورده‌اند.
    سوگندان را نسخت کردم، و ایمان‌البیعه بود، یکان‌یکان آن را بر زبان راندند. «بیهقی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن