بارشی

فارسی

حوزه: [علوم جَوّ]

1. ابر فرعی به شکل بارشی، یعنی باران یا باران‏ریزه یا یخدانه یا تگرگ و غیره، که از ابر می‏ریزد و به سطح زمین می‏رسد؛ این اصطلاح همراه با ابرهای فرازپوشنی و باراپوشنی و پوشن‏کومه‏ای و پوشنی و کومه‏ای و کومه‏ای‏بارا می‏آید.

منابع

«بارشی» هم‌ارزِ «praecipitatio»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی، دفتر اول، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی