تبکیت

(تَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر متعدی

1. خاموش کردن، زبان بند کردن.
2. زدن کسی را به شمشیر و چوب دستی.
3. پیش آمدن کسی را به مکروه.
4. غلبه کردن به حجت.

منابع

• فرهنگ لغت معین