تبین

(تَ بَ یُّ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر لازم

1. بجای آوردن، شناختن.
2. هویدا شدن، پیدا گشتن.

مصدر متعدی

1. پیدا کردن، آشکار کردن.

منابع

• فرهنگ لغت معین