پرش به محتوا

تجافی

از ویکی‌واژه

فارسی

[ویرایش]

ریشه لغت

[ویرایش]

عربی

آوایش

[ویرایش]
  • /تَجافی/

اسم مصدر

[ویرایش]

تجافی (قدیم)

  1. دوری کردن. بر جای خود قرار نگرفتن.
    تجنب و تجافی از خود دور کردی و توفر بر حقوقِ عهد واجب دانستی. «وراوینی»

منابع

[ویرایش]
  • فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین