تخبیر

(تَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر متعدی

1. خبر دادن، آگاه کردن، آگاهانیدن.

(اِم

صفت

1. آگاهی ؛

جمع

1. تخبیرات.

منابع

• فرهنگ لغت معین