تخته بند

فارسی

(~. بَ)

اسم مرکب

1. پارچة نازکی که به وسیلة آن تخته‌ای را به دست یا هر عضو شکسته می‌بندند.
2. زندانی، اسیر.

منابع

• فرهنگ لغت معین