ترصیع

(تَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر متعدی

1. جواهر نشاندن بر چیزی.
2. آوردن کلماتی در دو مصراع یا دو جمله که از نظر وزن و سجع یکی باشند.

منابع

• فرهنگ لغت معین