ترک‌خورده

فارسی

حوزه: [زمین‏شناسی]

1. ویژگی کانی یا سنگی که ترک‌های فراوان دارد.

منابع

«تَرَک‌خورده» هم‌ارزِ «cracked ۱»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر حسن حبیبی، دفتر پنجم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۷۶-۴