تسبیغ

(تَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر متعدی

1. نوعی از تصرفات و زحافات است در عروض و آن افزودن حرفی ساکن است بر سببی که به آخر جزو افتد چنان که در «فاعلاتن»، «فاعلاتان» می‌شود.

منابع

• فرهنگ لغت معین