تفتیت

(تَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر متعدی

1. ریز ریز کردن، از هم پاشیدن.

مصدر لازم

1. شکسته و ریزه شده.

منابع

• فرهنگ لغت معین