تفظیع

(تَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر متعدی

1. فظیع گردانیدن، زشت و سخت کردن.
2. به زشتی نسبت دادن.

(اِم

صفت

1. زشتی، شناعت ؛

جمع

1. تفظیعات.

منابع

• فرهنگ لغت معین