تلجئه

(تَ جِ ئِ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. تلجئة

مصدر متعدی

1. قرار دادن مال برای بعضی از وارثان دون بعض.
2. واگذار کردن زمین خود به دیگری و بدین نحو تحت حمایت او درآمدن ؛ التجاء.

منابع

• فرهنگ لغت معین