تندوزه

فارسی

حوزه: [علوم جَوّ]

1. ۱. بادی قوی با شروع ناگهانی و تداوم چنددقیقه‏ای و کاهش نسبتاً ناگهانیِ سرعت

۲. توفان شدید محلی که بادی همراه با ابر و تندر و آذرخش و گاهی بارش است.

منابع

«تندوَزه» هم‌ارزِ «squall»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر حسن حبیبی، دفتر پنجم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۷۶-۴