تُوک
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- دهششده به فارسی: توک
آوایش
[ویرایش]- /تُوک/
اسم
[ویرایش]
توک
- مو، موی سر، موی بدن، یا پشم هر موجود دیگر مانند سگ یا گربه یا کاکل اسب.
- توک ریشه گویش بهاری دارد اما گاهی قِل نیز بجای توک صرف میشود. از همینجا تفاوت گویشهای ترکی یا آذری با گویش بهاری آشکار میگردد.[۱]
واژههای مشتق شده
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- فرهنگ شمس
پانویس
[ویرایش]- ↑ گویشهای ترکی یا آذری ممکن است جملگی منبعث از گویش بهاری باشند. به هر حال گویش بهاری مانند گویش تهرانی در میان گروه بزرگ گویشهای ترکی برجستهتر است.