تیه

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

(اِم

صفت

1. گمراهی، سرگردانی.
2. خودپسندی.

اسم

1. بیابان بی آب و علف که در آن سرگردان شوند.

منابع

• فرهنگ لغت معین