حرافت

(حَ فَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. حرافة

مصدر لازم

1. تند بودن، زبانگز بودن.

(اِم

صفت

1. تیزی، زبان - گزی، تندمزگی.

منابع

• فرهنگ لغت معین