حلیت

(حِ یَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. حلیة

اسم

1. زیور، آرایش.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(حِ لِّ یَُ)

ریشه‌شناسی

• عربی

1. حلیة

مصدر لازم

1. حلال بودن، روا بودن.

منابع

• فرهنگ لغت معین