حوالت

(حَ لَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. حوالة

اسم

1. چیزی که به کسی واگذار شود.
2. پول یا کالایی که به موجب نوشته‌ای به شخص واگذار شود تا برود از دیگری دریافت کند.

منابع

• فرهنگ لغت معین