خوش نشین

(~. نِ)

صفت فاعلی

1. آن که در هر جا خوشش آید بنشیند و اقامت گزیند.
2. در اصطلاح کشاورزی آن عده از اهالی ده که نه مالک به حساب آیند و نه زار

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

1. به مستأجر نیز اصطلاحاً خوش نشین می‌گویند.

منابع

• فرهنگ لغت معین