رخ فروز

فارسی

(رُ. فُ)

صفت فاعلی

1. آن که چهرة خویش نماید.

اسم مرکب

1. روز هفتم از ماه‌های ملکی.

اسم

1. دستینه‌ای که آن را چهارتو مانند ریسمانی تابیده باشند.

منابع

• فرهنگ لغت معین