زبان بریده

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /زبان/بریده/

صفت مفعولی

زبان‌بریده

1. آنکه زبانش بریده لست، و به مجاز، خاموش.
2. (توهین‌آمیز)‎: گوینده سخنان بیهوده و نامناسب.

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن