زمزم

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه شناسی[ویرایش]

  • پیش هند و ایرانی

آوایش[ویرایش]

  • [زَم/زَم]

اسم[ویرایش]

زمزم

  1. در منابع اسلامی-ایرانی به آب بهشت٬ خنک و گوارا٬ سفید چون شیر٬٬ شیرین چون عسل٬ تعبیر شده که بهشتیان می‌نوشند.
    زم یا زاموآ در واقع سرزمینی بود با ایل و تبار ایران در آغاز هزاره اول پ. م. احتمالا محوطه آذرگشسپ. اگر به زمزمه آب استناد نماییم زمزم چشمه‌ای است با آهنگ موزون همیشه جاری خنک و گوارا در این محل.

واژه‌های مشتق شده[ویرایش]

––––

برگردان‌ها[ویرایش]