ستایشگاه

فارسی

(~.)

اسم مرکب

1. محل ستایش.
2. بخشی از قصیده و غزل که شاعر در آن از نسیب و تشبیب به ستایش ممدوح گریز زند، شریطه، مخل

صفت

(? (ستایشگر (~. گَ)

صفت فاعلی

1. ستایش کننده، ستاینده، کسی که دیگری را بستاید.

منابع

• فرهنگ لغت معین