ستن آوند

فارسی

(سُ تُ وَ)

اسم مرکب

1. ستناوند. استوناوند. ستاوند. ستافند:
2. بالا خانه‌ای که پیش آن مانند ایوان گشاده بود.
3. بالاخانه.
4. صفة بلندی که سقف آن را بر ستونی افراشته باشند.

منابع

• فرهنگ لغت معین