سرخوش

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

(سَ)

صفت مرکب[ویرایش]

  1. خوشحال، شادمان.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین


آوایش[ویرایش]

صفت[ویرایش]

  1. خوشحال. شادمان.
  • کنایه از کسی است که از شراب و سامان و اسباب و حسن خوب و خوشدل باشد. مست و خوشحال. کسی که از نشاه شراب خوشحال باشد و کسی که مستی او به اعتدال باشد.
  • در سراج نوشته که مستی چند مرتبه دارد، اول سرخوش ، بعد از آن تردماغ ، بعد از آن سیه‌مست ، بعد از آن خراب (غیاث اللغات)
  1. .
  2. سرگرم از کیفیت شراب و جز آن .

مثال[ویرایش]

به من ده که یک لحظه سرخوش شوم -- از این دهر تا کی مشوش شوم (نظامی)

نقل خارستان غذای آتش است -- بوی گُل ، قوت ِ دماغ ِ سرخوش است (مولوی)

کسی را که با دوستی سرخوش است -- نبینی که چون بارِ دشمن کش است (سعدی)

خرم آن دم که چو حافظ به تولای وزیر -- سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم (حافظ)

از بس که چشم مست در این شهر دیده‌ام -- حقا که می‌نمیخورم اکنون و سرخوشم (حافظ)

قدحی سرکش و سرخوش به تماشا بخرام -- تا ببینی که نگارت به چه آئین آمد (حافظ)

برگردان‌ها[ویرایش]

انگلیسی
fresh