سکره

فارسی

(سُ رَ یا رِ)

ریشه‌شناسی

از فارسی باستان. مقایسه شود با اوستایی skarənayå به معنی «مدور، گرد».

اسم

1. اسکوره. اسکره. اسکرچه. سکرچه. سکرجه:
2. کاسة گلی.
3. پیاله‌ای است که مقداری معین جا بگیرد.

منابع

• فرهنگ لغت معین