سکه

فارسی

آوایش

/sek'ke/، /سِ کْ کِ/

اسم

1. پول از جنس فلز:

   رفتم درّهٔ آفتاب‌روی سیاغار. قبل از سفر فرنگستان، یک سکّهٔ نقرهٔ نادرشاه را در سنگی پنهان کرده بودم، قدری گشتم پیدا نشد.

برگردان‌ها

ترجمه‌ها

• عربی: *عملة «عُملَة» و عملة معدنية در زبان عربی برابر سکه در زبان پارسی است.[المعاني]
• آلمانی: Münze ^de، Geldstück ^de
• ارمنی: մետաղադրամ ^hy
• اسپانیایی: moneda ^es
• اسلواکیایی: minca ^sk
• انگلیسی: coin ^en
• ایتالیایی: moneta ^it
• پرتغالی: moeda ^pt
• ترکی استانبولی: sikke ^tr، madeni para ^tr
• چکی: mince ^cs
• روسی: монета ^ru
• فرانسوی: pièce de monnaie ^fr، pièce ^fr
• هلندی: munt ^nl، muntstuk ^nl، geldstuk ^nl

صفت

1. دارای رونق و رواج، توأم با موفقیت و بهره‌دهی:

   پسر جان، می‌گویند تو خیلی مهم شده‌ای، می‌گویند کاروبارت سکّه است.