سپر

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

  • پهلوی

آوایش[ویرایش]

  • [سِه/ پَر]

اسم[ویرایش]

  1. ابزاری جنگی از جنس فلز یا چرم که برای سالم ماندن از ضربات شمشیر و نیزه از آن استفاده می‌کردند.
  2. ~ بلای کسی شدن کنایه از: خطر یا دشواری مربوط به او را پذیرفتن.
    به کاموس بر تیر باران گرفت ..... کمان را چو ابر بهاران گرفت

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین

برگردان‌ها[ویرایش]