سپید

فارسی

ریشه‌ لغت

• فارسی

آوایش

• /سِپید/

صفت

سپید

1. سفید، برنگ‌ سفید، پوست سفید. اسپید. اسفید.

   به چهره چنان بود تابنده شید/ ولیکن همه موی بودش سپید «فردوسی»

2. رنگ شیر خوراکی، رنگ برف تازه.

کهن واژه

1. سِپید در زبان معیار باستان ممکن است به صورت سَپِد تلفظ گردد؛ و حاکی از بارش برف به اندازه‌ای است که فقط زمین را سفیدپوش نماید؛ و لذا سپید از سَپِد و سفید نیز از سپید اقتباس شده است.

---

ترجمه
ایتالیایی: bianco انگلیسی: white tabula rasa

منابع

• فرهنگ لغت معین/ فرهنگ شمس/ شاهنامه
• Unipers: sepid