سید محی‌الدین

• هجاوندی :سیِّد مُحْ یِدْ دین

فارسی

ریشه لغوی

واژه سید محی الدین [به زبان انگلیسی: Seyed Mohyeddin]، ترکیبی از دو کلمه سید، به معنی سَروَر، آقا، کسانی که نسب‌شان به پیغمبر اسلام می‌رسد، و محی‌الدین، که از نظر لغوی، به معنای زنده كننده و احیاگر دین است.

اسم خاص

این نام اغلب به عنوان نام کوچک برای پسران سادات در بعضی از کشورهای اسلامی استفاده می شود.

منابع

• دهخدا، علی‌اکبر. (۱۳۷۳ش). لغت‌نامه. تهران: انتشارت دانشگاه تهران، چاپ اول.
• فرهنگ فارسی معین