شنه

فارسی

(شَ نَ یا نِ)

اسم

1. لعنت، نفرین.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.)

1. آلتی است که برزیگران برای باد دادن غلة کوفته شده به کار برند تا غله از کاه جدا گردد؛ چارشاخ.

منابع

• فرهنگ لغت معین

(~.)

اسم

1. آواز و صدای چیزی (مانند صریر قلم و آواز نفیر و نای و سورنای)

1. آواز جانوران (اهلی و وحشی)

منابع

• فرهنگ لغت معین