شکستگی باز

فارسی

حوزه: [ارتاپزشکی]

نوعی شکستگی که در آن استخوان شکسته به محیط خارج راه پیدا ‌کند.

منابع

«شکستگی باز» هم‌ارزِ «open fracture, compound fracture»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حدادعادل، دفتر نهم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۱۸-۷