شید

از ویکی‌واژه
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فارسی[ویرایش]

ریشه لغت[ویرایش]

  • فارسی

آوایش[ویرایش]

  • /شَید/

Nuvola apps bookcase2.png اسم[ویرایش]

شید

  1. اندودن دیوار با گچ یا آهک.
  2. در فارسی به معنای مکر و حیله.

Nuvola apps bookcase2.png صفت[ویرایش]

  1. درخشنده، درخشان.
  2. نور، روشنایی.( شید یا همان نور در فرهنگ زرتشت تقدس داشته است )
  3. خورشید، آفتاب.
    چنین گفت سالار لشکر به شاه ..... که فرمان تو برتر از شید و ماه (شاهنامه)

––––

برگردان‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ لغت معین
  • اوشیدری، جهانگیر. دانشنامهٔ مزدیسنا، واژه نامهٔ توضیحی آیین زرتشت. تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۶. شابک ‎۹۶۴-۳۰۵-۳۰۷-۵.