صحراگرد

فارسی

ریشه لغت

• فارسی

آوایش

• /صَحرا/گَرد/

صفت

صحراگرد

1. صحرانورد، بیابان‌‌گرد، صحرانشین. مفردِ صحراگردان.
2. کسی که در صحرا یا منلطق بیابانی سفر یا زندگی میکند.
3. آنکه در بیابان گردد و کِشت‌ها و مزارع را بپاید تا چاپار و مردمان بدان گزند نرسانند.

مترادف‌ها

• کولی، سکا، عشایر، اِسکیت، اشکیدا، کیمری، نائیری، ماساگت، سکایان، دشت‌گردان

---

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ عمید/ فرهنگ فارسی/ لغت‌نامه دهخدا/ فرهنگ شمس