طلایه

فارسی

ریشه‌شناسی

• پهلوی

آوایش

• /طَل/آیه/

اسم

طلایه

1. (مجاز): نشانه یا جلوه نخستین از هر چیز که پیش از دیگر نشانه‌ها نمایان شود.

   چو گردون تهی شد ز خورشید و ماه/ طلایه برون شد ز هر دو سپاه «فردوسی»

2. مقدمه و پیش‌رو سپاه. بخش پیش‌رو لشکر برای نگهداری سپاه از هجوم ناگهانی. کارآگاه.
3. آن چه که بدان طلا کنند، دارویی که بر اندام مالند.

ریشه شناسی ۲

• عربی

اسم

1. تحریف شده طلیعه عربی، مقدمه لشکر، پیشروان لشکر که برای شناسایی اوضاع و احوال دشمن فرستاده می‌شوند.

---

برگردان‌ها

ترجمه
انگلیسی: vanguard sleuth forefront forerunner

منابع

• فرهنگ لغت معین/ فرهنگ بزرگ سخن/ شاهنامه