طلبه

فارسی

ریشه‌ لغت

• گیرش‌شده از بهاری: طَلَبه

آوایش

• /طَلَبه/

اسم

طلبه

1. آنکه در مراکز علوم دینی مشغول تحصیل است.
2. روحانی، آخوند، کسی‌ که در علوم حوزوی یا دینی سررشته دارد. مفردِ طالب.
3. (قدیم)‎: طالبان، جویندگان. دانشجوی علوم دینی.

مترادف‌ها

• طلاب، طالب، طالبان، طلبگی

---

ترجمه
انگلیسی:student انگلیسی: theologue theolog famulus

منابع

• فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین