طوق بردن

(طُ. بُ دَ)

فارسی

ریشه‌شناسی

• عربی

مصدر لازم

1. آن است که مبارزان هنرمند بر سر نیزه یا مناره حلقه‌ای نصب می‌کردند و از دور تیر می‌انداختند پس هر که تیرش از حلقه می‌گذشت آن حلقه مال وی می‌شد، حلقه - ربایی.

منابع

• فرهنگ لغت معین